O cartel do próximo concerto que terá lugar o próximo domingo 22 de maio ás 20 h na Fundación Luis Seoane da Coruña. Entrada de Balde.

Para máis información, pincha aquí.

O próximo domingo día 22 de maio terá lugar o próximo concerto do Festival Sinsal Extensión Fase, desta volta contaremos coa presenza dun dos compositores máis interesantes do grupo Wandelweiser: Michael Pisaro. Nado en Buffalo (EUA), compuxo máis de 80 obras para unha grande diversidade de combinacións instrumentais, incluindo varias pezas para instrumentación variable. A súa música é fráxil e  enfatiza o coidadoso e deliberado proceso de pensamento, de tomar parte de una realidade determinada por un período de tempo (o tempo dentro da composición), e avalían a necesidade de engadir algo que xa existe nese momento (o son).

O concerto constará de dúas partes: en primeiro lugar unha improvisación a trio de Michael Pisaro, Roberto Mallo e Miguel Prado, seguida da interpretación por parte de Pisaro da súa composición  fields have ears (6).

Comezará ás 20 h e a entrada será de balde.

Máis información sobre os participantes:

Michael Pisaro

Nado en 1961 en Buffalo, Nova York; é un guitarrista e compositor. É membro do conxunto de Compositores Wandelweiser, compuxo máis de 80 obras para unha gran diversidade de combinacións instrumentais, incluíndo varias pezas para instrumentación variable.

O seu traballo realízase con frecuencia nos EE.UU., en Europa, en festivais de música, galerías de arte e espazos pequenos. foi seleccionado en dúas ocasións polo xurado ISCM para a súa participación no World Music Days festivals (Copenhague, 1996; Manchester, 1998) e tamén foi parte de festivais en Hong Kong (ICMC, 1998), Viena (Wien Modern, 1997), Aspen (1991) e Chicago (Chicago, Nova Música, 1990, 1991). tivo residencias estendidas como compositor en Alemaña (Künstlerhof Schreyahn), Suíza (Forumclaque / Baden), Israel (Miskenot Sha’ananmim), Grecia (EarTalk) e nos EE.UU. (Birch Creek Festival de Música / Wisconsin). Retrospectivas da súa obra músical realizáronse en Munich, Xerusalén, Os Angeles, Viena, Bruxelas, Curitiba (Brasil), Berlín, Chicago, Düsseldorf, Zúric, Colonia, Aarau e noutros lugares.

A música de Michael Pisaro e fráxil, e as súas obras enfatizan o coidadoso e deliberado proceso de pensamento, de tomar parte de una realidade determinada por un período de tempo (o tempo dentro da composición), e avalían a necesidade de engadir algo que xa existe nese momento (o son). A música de Michael Pisaro ocorre como una lixeirísima alteración do medio: a presencia do intérprete, do público, e a posibilidade de que un son ocorra nun momento determinado. Michael Pisaro trata de mostrar a infinita riqueza dunha situación, dun conxunto de circunstancias que sitúase parello a infinita riqueza da realidade, subtraida ou non da acción da música; ¿realmente e necesario engadir outro son nesta situación? Cada composición plantéxase como un desafío a unha situación posible, a unha toma de decisiónslpara alterar o medio.

Unha das ferramentas herdadas do traballo desenvolvo por John Cage, e o uso do tempo como material musican en sí mesmo. Tempo para compartir, para escoitarnos a nós e a o espacio, para sentir a fraxilidade da situación. Por outra banda a influencia filosófica no colectivo Wandelweiser e en Michael Pisaro neste caso e fundamental. Na última década estes compositores veñen a levar a cabo un proceso de exposición das súas obras ao límite da súa indeterminación. Moitas de estas composicións fórmanse tan só de pequenas series de palabras, ou citas de filósofos como Gilles Deleuze, Michel Foucault, Baruch Spinoza ou Alain Badiou. Esas palabras no papel, abren todas as posibilidades de acción para o intérprete, sin determinar ningún tipo de duración ou ferramenta a utilizar, tan só como un xogo a lidar entre o intérprete e o seu respecto a hora de satisfacer a composición como precepto da obra.

Nas súas propias palabras:

A miúdo teño a sensación de que estou buscando unha especie de fronteira dentro da música. Iso sería un lugar non nas fronteiras de definición entre o que é e non é música, senón en algures interno á música. O modelo para isto, na miña mente, son as cortaduras de Dedekind, que en efecto, abren un espazo infinitesimal no espazo numérico entre o que está por encima e por baixo, sen pechar o espazo infinito entre eles. (Así se atopa entre 3,1415 e 3,1416 e identifica entre eses números un obxecto infinitamente refinado matematicamente.) Ás veces parece como un espazo incriblemente pequeno no que traballar: por exemplo, nun lugar xusto por encima e por baixo da materia prima musical: acordes, escalas, duración, os silencios, as prácticas de interpretación, etc… Ás veces un camiño moi estreito a través deste espazo xera o que eu sinto como un novo mundo, onde atopo a posibilidade de suxerir unha música que está presente na súa ausencia e viceversa.

A maior parte da súa música dos últimos anos foi publicada por Edition Wandelweiser (Alemaña). El interpretou presentando en directo moitas das súas propias obras e as dos seus achegados de Wandelweiser: Antoine Beuger, Shim Kunsu, Jürg Frey e Werder Manfred, así como as obras da tradición experimental, Fluxus etc.. especialmente de John Cage, Christian Wolff, Ashley Robert e George Brecht.

Antes de unirse ao corpo docente de composición no California Institute of the Arts (onde se atopa actualmente como profesor), foi profesor de composición musical e a teoría da Música no Northwestern University desde 1986 ata 2000 onde fundou o Taller Experimental de Música (para o traballo sobre a música de Cage, Wolff, Lucier, Tenney, Oliver).

En 2006 foi galardoado cunha bolsa da Foundation for Contemporary Arts Grants to Artists Award.

Discografía recomendada:

• An Unrhymed Chord 2008(2xCD, Album) Edition Wandelweiser Records Intérprete: Greg Stuart – Percusión
• Within (3.2) 2010 (CDr, Ltd) Heresy Records (2) Intérprete: Miguel Prado – Guitarra

Miguel Prado

Miguel Prado ( A Coruña, 1985) é un artista que traballa coa improvisación, o son, o silencio e a performance. Trata de cuestionar as nocións de espectáculo e os roles que cada un desempeñamos dentro del, a autoría, a produción artística e as expectativas creadas ao redor desta.

Está interesado nas intervencións anónimas e en prácticas experimentais que posibiliten situacións diferentes, de natureza inestable. Buscar estratexias para que estas non terminen sendo experiencias reificadas.

O seu traballo é presentado mediante actuacións en directo,discos, composicións ou textos. Ao mesmo tempo coordina o selo discográfico Taumaturgia e realiza o comisariado de diversos concertos de música experimental e performance mediante a asociación Fase e a produtora Sinsal. O seu traballo non está suxeito a dereitos de autor.

Ten un forte compromiso coas obras do colectivo Wandelweiser, traballou coas composicións de Radu Malfatti, Manfred Werder e o mesmo Michael Pisaro, do cal editou Within (3.2) unha intepretación de guitarra aclamada pola crítica especializada.

Roberto Mallo

Roberto Mallo (A Coruña, 1980) é un improvisador interesado nos procesos de realimentación, que utiliza como peza principial nas súas actuacións. Se ben o seu principal instrumento hoxe en día é o saxofón, está cada vez máis interesado nas posibilidades da electrónica: tanto con son sintetizado por computador como a través da reapropiación de materiais da sociedade de consumo para integralos como parte do círculo realimentador.

O seu traballo está dispoñible para libre intercambio e utilización, non protexido por ningún tipo de dereitos de autor.

Tim Olive & Alfredo Costa Monteiro

Luns 18 de Outubro, Fundación Luis Seoane, A Coruña. 20:30h, Entrada Libre.

Tim Olive naceu en Canadá e comezou na música tocando o baixo eléctrico aos 12 anos interesado polo heavy metal. Posteriormente seguiría por outros camiños, coñecendo o free jazz, a música elctrónica/concreta e a música asiática. Aplicou todo isto ás limitacións do rock e pouco a pouco foron aparecendo formas abstractas a través da improvisación.

Alfredo Costa Monteiro acabou os seus estudos de Escultura e Multimedia con Christian Boltanski no ano 1992 na escola de Belas Artes de París, iniciando unha carreira na que destaca o seu interese pola poesía sonora/visual e o son. Xuntos, estes dous inquedos creadores exploran as relacións entre os seus diferentes campos abrindo o espectro á improvisación pura e os límites do son tal e como o entendemos. En xaneiro do 2011, no selo grego Triple Bath, sairá a súa primeira referencia discográfica, 33 Bays.

http://player.vimeo.com/video/2710047

Alfredo COSTA MONTEIRO REMOR08 from XARXA CUGAT on Vimeo.

Estamos de volta cos primeiros concertos de 2010. Como xa dixemos por aquí, na actual edición do festival tratamos de facer concertos durante un período máis longo e non concentrar a acción nunhas poucas datas. En febreiro de 2010 teremos dous concertos do festival, ambos celebraránse na Fundación Luis Seoane.

O primeiro terá lugar o sábado 13 de febreiro e será un trio entre Ryu Hankil, Roberto Mallo e Miguel Prado.

Ryu Hankil

Ryu Hankil naceu en Seúl, Korea do Sul, en 1975. Tocou o teclado en dous famosos grupos koreanos de pop independente pero ao cabo dun tempo deixou os grupos ao cansar do son e forma de tocar esta música. Comezou enton un proxecto de electro pop en solitario, Daytripper, e editou dous discos a solo. Despois de gravar Brownpaper, Hankil colaborou por primeira vez co dúo de noise/improvisación koreano Astronoise. Ao mésmo tempo, acudiu a un concerto de Otomo Yoshihide, Sachiko M, Axel Dörner e Taku Unami en Seúl. Cambiou de instrumento musical e concentrouse máis e máis na música improvisada. Hankil organizou unha serie de concertos mensuais chamada RELAY dende 2005. Estableceu o seu propio selo chamado Manual, que edita música improvisada e revistas. Usa motores de reloxo como instrumentos e e está interesado en atopar estructuras musicais na vibración dos obxectos. Enfoca o seu traballo arredor de non-instrumentos, obxectos abandoados como vellos teléfonos e máquinas de escribir que funcionan como un detournement desa Korea produtora insaciable de electrónica de consumo.
Traballar cos residuos do sistema como instrumento artístico e musical.

É membro do novo proxecto de Otomo Yoshihide FEN (Far East Network [Rede do lonxano oriente en inglés]).

Roberto Mallo

Roberto Mallo (A Coruña, 1980) é un improvisador interesado nos procesos de realimentación, que utiliza como peza principial nas súas actuacións. Se ben o seu principal instrumento hoxe en día é o saxofón, está cada vez máis interesado nas posibilidades da electrónica: tanto con son sintetizado por computador como a través da reapropiación de materiais da sociedade de consumo para integralos como parte do círculo realimentador.

O seu traballo está dispoñible para libre intercambio e utilización, non protexido por ningún tipo de dereitos de autor.

Miguel Prado

Miguel Prado (A Coruña, 1985) é un artista que traballa coa improvisación, o son e o silencio.
Trata de analizar as consecuencias sociais, culturais e políticas que se poden obter a través da música experimental, a improvisación e a creación de situacións. Levar a cabo un proceso de destrución dos roles que perpetúan a noción de espectáculo, que separan a espectador e artisa e que alienan ao consumidor e produtor.
O seu traballo no está suxeito a dereitos de autor, abolir o copyright é o primeiro paso para evitar a natureza seductora do capitalismo consumista.
Aínda que toca a guitarra de maneira autodidacta, non se reafirma como músico, sentirse vinculado a un instrumento ou unha ferramenta en exclusiva é sentirse coartado pola forma na que se veu tocando ese instrumento e elimina a liberdade de comunicación co espazo e co contexto.

O segundo será o domingo 21 de febreiro e correrá a cargo do pianista inglés John Tilbury.

John Tilbury

John Tilbury é un intérprete de piano e improvisador inglés. Formouse no Royal College of Music de Londres con Arthur Alexander e, máis tarde, James Gibb. En Varsovia baixo a titoría de Zbigniew Drzewiecki.

En 1969 gañou o primeiro premio no “International Gaudeamus Interpreters Competition” para intérpretes de música contemporánea. Considerado unha lenda viva dentro deste campo, traballou coas súas figuras máis importantes. Profundizou na obra de John Cage realizando posiblemente a interpretación esencial das Sonatas & Interludes for Prepared Piano para o selo Decca en 1975. Mantivo unha forte amizade co compositor e militante marxista inglés Cornelius Cardew, participando xunto a él na Scratch Orchestra, seminal banda británica adicada á música experimental, e interpretou moitas das súas obras. En 2008 editouse a extensa biografía Cornelius Cardew – A Life Unfinished escrita por Tilbury.

É un intérpete destacable de Howard Skempton, Christian Wolff e sobre todo Morton Feldman. É considerado como o intérprete clave para apreciar a música deste último. É tamén coñecido por introducir a David Tudor dentro da vangarda europea e polas súas improvisacións con piano e cordas como membro do grupo AMM, unha das bandas pioneiras da música experimental e improvisada.

A proposta de John Tilbury para este concerto estará centrada na figura de Samuel Beckett. O programa do concerto será:

• Cascando
• Krapp’s last tape
• Worstward HO
• Poemas

Ámbos concertos comezarán ás 21.30 e serán de entrada libre. Se precisas máis información, envíanos un correo.

Máis información nos vindeiros días.

“RUIDO E CAPITALISMO”: Desfacer, entender e compartir o tempo xuntos

Coordinación: Mattin, Miguel Prado e Roberto Mallo
Data: 23 de outubro de 17:00h a 21:00h
Lugar: Fundación Luis Seoane
Participación libre e gratuita.
Textos a debate:
“Prisioneros de la tierra, ¡salid!” de Howard Slater e “Anti-Copyright” de Mattin.
Os textos están dispoñibles para descargar dende as páxinas
http://acfase.wordpress.com e http://www.taumaturgia.com

Se os nósos sentidos son apropiados polo capitalismo para ser postos
ao servizo dunha “economía da atención”, comecemos a reapropiar os
nósos sentidos, a nósa capacidade de sentir, os nósos poderes de
percepción; comecemos a guerra á membrana!

A linguaxe alienada é ruido, pero o ruido contén posibilidades, que
poden; quén sabe, ser máis afectivas que discursivas, máis enigmáticas
que dogmáticas.

O ruido e a improvisación son prácticas de risco, que “volven
fráxil”. Aínda así, estos riscos supoñen unha responsabilidade social
que pode levarnos máis alá dunha “falsa liberdade” e nunhas unidades
de diferencia.

É isto o que deberiamos explorar neste experimento?  Prepararse para
fracasar, fracasar para prepararse, fracasar dentro da falsa
seguridade; ou compartir e desfacernos un pouco nós mésmos?  Todo é
posible. Mais por qué, dende o berce ata o escenario, dende a clase
ata o bar, a miúdo só facemos o que se espera de nós? Qué é o que nos
obriga, o que nos presiona? Cal podería ser o nóso campo de acción en
cada momento específico? Cómo poderiamos mudar as nósas relacións
sociais aquí e agora ou noutro momento específico? Cómo se moven os
nósos corpos no espazo? Cómo informan os nósos sentidos os nósos
pensamentos? Cómo son as nósas resonancias e silencios musicais? Qué
significa isto para distinta xente? Cómo determinan a nósa clase,
xénero e sexualidade, o que facemos, que é o que pensamos e a maneira
na que tocamos? Podemos tocar sen instrumentos e sen identidades?

Se as condicións nas que producimos a nósa música afectan á nósa
maneira de tocar, tratemos de sentir a través deles, de entendelas ao
máximo e, despois, cambiemos estas condicións.  Non utilizemos métodos
e formas “ready-made”, tratemos de atopar os nósos própios métodos.

Celebrando a publicación do libro Ruido & Capitalismo compartiremos
unha tarde xuntos nun experimento performativo, onde a teoría non
estea distanciada do espazo no que nos atopamos. Falaremos, leremos,
actuaremos e relacionarémonos entre nós e con algúns dos textos
publicados no libro Ruido & Capitalismo. Pero estos textos non serán
utilizados a modo de reflexión senon de maneira práctica á hora de
compartir tempo e espazo xuntos. Non queremos definir este experimento
nin como taller nin como grupo de lectura senon como un desfacer,
entender e compartir o tempo xuntos para explorar as posibilidades
tanto políticas como creativas da situación mésma que se vaia
xerando. Todo o mundo é benvido a éste experimento.

—

Aquí están os enlaces para descargar os textos mencionados:

Anti-Copyright: por qué la improvisación y el noise van en contra de la idea de la propiedad intelectual por Mattin.

Prisioneros de la Tierra, ¡salid! por Howard Slater.

Para calquer dúbida, o nóso correo electrónico é acfase@gmail.com.

En breve daremos máis novas.

Os próximos días 31 de outubro e 28 de novembro terán lugar os dous concertos que compoñen o Festival Fase de Música Improvisada 2008 (FFMI) na súa primeira edición. Este festival está organizado pola Asociación Cultural Fase (acfase.wordpress.com) coa axuda da Fundación Luis Seoane.

O día 31 de outubro terá lugar a primeira colaboración en directo entre o neerlandés Jozef Van Wissem (laúde) e o galego Miguel Prado (guitarra). O segundo concerto será o 28 de novembro e constituirá a primeira actuación en Galicia do dúo formado por Radu Malfatti e Taku Unami, dous dos músicos máis activos na música de vangarda actual.

Ambos concertos comezarán ás 22.30 h e serán de entrada libre. Terán lugar no salón de actos da Fundación Luis Seoane, A Coruña (www.luisseoanefund.org).

Presentación

O Festival Fase de Música Improvisada é un ciclo de concertos ao longo dos meses de outubro e novembro de 2008 na Fundación Luis Seoane. A súa intención é abarcar distintos espectros da improvisación libre, a composición contemporánea, a música electroacústica e o reduccionismo.

Presentase así unha visión alternativa do espectáculo, da música contemporánea e sobre todo da mal entendida “vangarda musical”; provócase unha reflexión acerca do papel do espectador e do intérprete dentro dos marcos da música experimental e improvisada.

O que se quere amosar é unha forma nova de entender a improvisación no campo musical, véndoa totalmente libre, sen ataduras armónicas ou estruturais. Esquecendo o ego e o virtuosismo que acompaña ao músico, entendendo a improvisación como praxis pura. Tocar o instrumento sen estar suxeito ás regras, crear momentos de converxencia, de comunicación.

Radu Malfatti

Adicouse nunha primeira etapa da súa carreira á música improvisada, a partir dos anos 80 Radu Malfatti dirixiu as súas actividades máis e máis na dirección da música composta. É un dos membros do colectivo Wandelweiser, creado en 1992. A característica principal da música producida polos seus compoñentes é, en palabras do propio Malfatti: “a evaluación e integración do(s) silencio(s) máis que unha alfombra de sons sen fin. Aínda que cada indivíduo afronta o problema dende un ángulo distinto, parecemos ter un consenso sobre cómo debe ou pode sonar a ‘verdadeira música de vangarda’”.

Taku Unami

Nado en 1976 en Tokio, Xapón; é un improvisador e compositor que traballa con varios instrumentos de corda, entre os que están a guitarra, a mandolina e a contraguitarra. Ademais traballa co ordenador e con “obxectos vibrantes” (cuxas vibracións inaudibles amplifica). A pesar de estar asociado a unha improvisación máis minimalista, a súa música e difícilmente clasificable, conseguindo acase sempre sorprender aos oíntes con cada novo disco e concerto; relanzando novas cuestións e traballando posibles camiños para a improvisación contemporánea.

Miguel Prado

Miguel Prado (1985, A Coruña) é un improvisador que adica parte das súas forzas á música mínima e opresiva. A súa actividade coa guitarra enfócase no son que se sucede e no contexto no que se difunde. Profundando nas posibilidades sonoras do seu instrumento na busca de conexións entre os arquetipos sociais e a razón da improvisación.

Jozef Van Wissem

Jozef Van Wissem toca os que son, probablemente, os instrumentos máis atípicos no mundo da música improvisada contemporánea: o laúde barroco e renacentista. Conseguiu tender unha ponte entre o idioma da literatura para laúde do século dezasete e a improvisación libre do século vinteún. A pesar de que Van Wissem manipula electrónicamente o son, mantívose fiel ao timbre, resonacia e técnica particulares ao laúde.

Do, o alter ego do navarro Joseba Irazoki, estará de xira esta semana por Galicia. Serán tres datas: o 2 de outubro na Sala Babel (Rúa San Roque 153-155) de Lugo xunto a Vale Tudo (0 h, 5 €), o 3 de outubro na Cova dos Ratos (Rúa Romil 3, Baixo) en Vigo (22.30h) e o 4 de outubro no Pub Carteles (Rúa Sol 139) en Ferrol (22.30h, 3 €).